All Responses
-
nataliaosk1997's responses are protected.
Suicide Awarness day
Skyldulesning
It’s 10:53 pm on a Sunday night. You’ve already said goodnight to your parents and siblings. Your door is locked and they think you’re sound asleep. You sit at your desk twirling a pen in your hand. You stare at the blank piece of paper as the tears refill your eyes for the fifth time tonight. You don’t want to do it without writing a goodbye letter. You want to make sure your family knows why you did it. The tears fall onto the paper and you can’t help the frustration as the droplets begin to ruin the paper. You crumble it up and break down even harder. You realize you can’t write the letter, so you look in the mirror once more & watch as your final tear falls. Only a couple moments later your heart stops and the blood escapes your body to create a puddle on the floor. But nobody is going to care, right?
It’s now 6:47 am Monday morning. Your mother waits downstairs in the kitchen to give you your lunch money. She’s already late for work but she doesn’t want you to stress about making lunch for yourself. She doesn’t know what’s taking you so long. She yells your name a couple times, but there’s no response. She has no idea your cold dead body is lying in your bedroom. She thinks you slept in, so she runs up the stairs and knocks on your door. But still, there is no answer. She opens the door and screams, horrified. She runs to you and holds your body. The tears seem like a waterfall, everlasting. She sits there with you cradled in her arms for a good hour, until she has the strength to get up and call your father. Your father rushes home, and they cry together. They pick up your siblings from school and try to explain to them what has happened. Your older brother runs out of your room and into his. He slams the door. He thinks its all his fault. He’s always picked on you, calling you names and starting arguments just to push your buttons. He punches his walls and allows the tears to pour out of him. Your little sister doesn’t understand. She asks if it’s because she always tries to steal your stuff or because she never leaves you alone when you have your friends over. It’s hard to explain something like this to a six year old. But she probably wouldn’t care anyways, right?
It’s now Wednesday and your mom finally goes to your school. She hasn’t left the house since you took your life, but she knew she had to go. She enters your classroom to only see the teacher sitting at her desk grading papers. It’s 12:19pm so your classmates are sitting in lunch. Your teacher greets her and asks where you’ve been. Your mother bursts into tears and your teacher automatically is astonished. She has no idea what’s wrong, but she tries to comfort your mother. Your mom begins to explain what had happened, and your teacher cries too. She begins to have flashbacks of all the times she yelled at you for not paying attention and not doing your homework. She thinks it’s her fault for being to hard on you. Your classmates return and are confused. A couple students recognize your mom and want to say hi, but they sense something is wrong. Your teacher calls the vice principal and principal in and your mom explains. Everyone in the classroom is now crying, Even the annoying boy that sat behind you and threw gum in your hair is crying., thinking its his fault. Even the popular girl that wouldn’t give you the time of day is crying, thinking it’s her fault. Even the nerd that wouldn’t let you copy his homework is crying, thinking it’s his fault. They’re probably all faking, because nobody actually cares, right?
A week has gone buy and it’s time for your funeral. Nobody has ever seen one this large. Almost every kid in your school and their families are there. Actually almost anyone you’ve come into contact with has come. It’s like a pool of black as one looks over the people sitting in the chairs as your dead corpse lies in the casket. Everyone goes up to speak. And after every speech everyone begins to cry even harder. Even the emotionless jock is in hysterics. The funeral lasts many hours; nobody wants to get up, to move on, to accept what has happened is real life. All of them are just too lazy to get up, because they obviously don’t actually care, right?
It’s now been a month since your death. None of your family members have been in your room. The door remains shut. Your mom goes up to your dad and whispers, “it’s time”. Your dad looks at her with his lifeless eyes, nods, and slowly rises from the kitchen table. They enter your room slowly. Just stepping inside of it gives your mother the chills. Your father holds your mom as she begins to tear. He’s trying to be strong, but he can’t, soon the tears swell up in his eyes as well. They begin to pick up your clothes, dust your shelves, and make your bed. The stain on your carpet from your blood has been covered with a rug. Neither of them goes near it. They clean in silence for the next hour. They don’t care that you’re gone; they just didn’t want a messy room, right?
Another week goes by. Your brother passes your room and hears crying coming from inside. He opens the door to see your little sister sitting on your bed clutching your favorite pillow. He runs to her and they cry together. Soon your mother and father have joined them. Your father jokes, “this bed is not big enough for four of us” and everyone laughs. You know, that’s the first time your family has laughed since you died. The first time a smile has even crept on their faces. They hug each other and your mother says, “we’ll get through this, someday…” You thought nobody would care? Well, you were wrong.
Nobody wanted you to take your life. Nobody wanted to wake up and find your body. Nobody wanted this, wished for this, could have imagined this. Some people knew you’ve been down lately, but they never thought this would happen. They never thought this could happen. They never thought they would go through this pain. They never wanted to have to face the agony, the guilt, the frustration, the depression, & the heartache they have been forced to encounter.
Now, before you kill yourself think about it. You matter so much to so many people. There are so many people that will miss you. Your smile, your laugh, the way your eyes light up when you’re happy. Do you want to take that away from everyone? From yourself? Never get to smile again, or see the person that makes your heart skip a beat, never get to live? Don’t do that to yourself. You have so much to live for. If you haven’t already, do you really want to miss the opportunity to meet your true friends? Have your first kiss? Fall head over heels in love? Get your heart broken time and time again? Go to college? Get an A+ on that final you studied for days on end for? Get married? Have your own children? What would you do if you walked in to your 15 year old daughter’s room and saw her lying there with no heartbeat, surrounded by a pool of blood. It would be no big deal right? You’d shrug and clean up the blood with a smile on your face as you hum your favorite song that’s been in your head for the past couple days. No. you’d cry and clutch her lifeless body in your arms and cry. Cry, and cry and cry. You’d think it was your fault and a million thoughts would go through your mind. Why would she do this? Is it my fault? Why didn’t she tell me she was depressed? Why didn’t I stop her? How couldn’t I have known? But she was thinking the same thing you were as a child. You know, that nobody would care?
so had a rough day? rough week? rough month? And you think there's no reason to live? put your hand on your chest; feel that beating? that's your reason to live. Don't give up, your not alone, there are so many people that care about you, don't ever think differently.
We love you. And you're beautiful. Don't let anyone tell you otherwise.♥
Listen to this: http://soundcloud.com/eriikaa/sucide
It will have you in tears.
gudrunosk98's responses are protected.
núnú okei.. því ég hef ekkert að gera
ég fæddist 10.febrúar árið 1996 á sjúkrahúsinu í Skövde í Svíþjóð. ég átti heima þar þanga til ég var 6mánaða og flutti svo til RVK. byrjari í leikskóla á Árborg í árbænum og svo þegar ég var 4 ára ákváðum við að flytja uppá skaga.
Áttum heima hjá ömmu og afa í smá tíma sem var algjört æði á meðan það var verið að byggja rauðuhöllina. ég var alltaf syngjandni og dansandi og amma og afi áttu stórt stofugólf sem var æðislegt að dansa á :D. ég fór á Garðasel og kynntist þar yndislegum vinum. Þessir vinir fylgdu mér í grunnskóla, og fór ég í þann æðislega skóla grundaskóla.
Kynnstist ennþá betri vinum, eignaðist kærasta og alles.. ekkert annað hægt og lifði þægilegu 6ára lífi.
10.mars 2003 eignaðist ég yndislegan bróðir sem heitir Árni Salvar og var ég alveg í skýunum með það. líka geggjað að eignast bróðir á afmælsidegi einnaar af bestu vinkonum sinum.
svo lifði ég þægilegu lífi hér á Akranesi, var að æfa fótbolta, fimleika og vann örugglega allt á mínum aldri sem var hægt að vinna í fimleikum. STOLT
í örðum bekk dett ég niðraf kastalanum í skólanum og handleggsbrotna, æðislegt!!!!!!!
en svo lifði ég lífinu, "kæró" flutti til útlanda, ömurlegt en annar strákur sætur kom, vijj gaman fyrir mina..
svo komu allir aftur og ennþá vorum við sami,þessi yndilsegi bekkur. við vorum alltaf að gera skemmtilega hluti, leikrit og allt! geðveikt!!
á þessum tíma í 6.bekk eignaðist ég minar bestu vinkonur og vini. sem er alveg frábært!
eitthvertíman þanna datt ég líka þegar ég var að fara út með ruslið og handleggsbrotnaði, velgert!!
í 7unda bekk var skipt þessum tveim bekkjum í 3.bekkji sem var lika mjög gaman því að það var sagt að minn bekkur hafi verið bestu hehe.. sem var auðvita ekki satt haha. en við fengum ekki að fara í reykjaskóla, duttum af svölum í staðinn, fékk að vita að ég væri að fara flytja til svíþjóðar því að pabbi væri að fara að vinna.
í byrjum áttunarbekkjar fluttum við til svíþjóðar. auðvita vildi ég af öllu minu hjarta vera hér og upplifa bestu tima grunnskolanema en ég upplifði mína sem ekki segja neitt og hlusta á sænsku... oj hvað ég þoldi þetta ekki, vera ein og eitthvað. ekki gaman
en ég fór heim og fermdist, sem var æðislegt að hitta allla aftur.
En svo kom 9.undi bekkur, þá fór allt að rúlla, þá var það svoleiðis að við áttum eitt ár eftir og ég vildi ekki fara heim, alls ekki! fannst ég eiga heima hér. eignastði frábæra vini og það var alltaf gaman. sumarið árið en ég átti að fara heim, eignastði ég minn fyrsta kæró sem varbest i heimi, frábæra vini og gekk betur en allt í fótboltanum!!
svo flutti ég heim á afmælisdegi fyrvófyrvó kæró sem var ömurlegt ( 14.ágúst)
þegar ég kom heim beið min allt það besta! bestu vinirnir og allt var ljúft. skólinn byrjaði og ég kom mér strax á fast, hehe með fyrsta bekkjar kæró eða svo. þetta var svona sem allir biðu eftir, við áttum bara vera saman.. haha en það varð ekki svoleiðis lengi,
ég átti besta vin i heimi! það gekk allt vel. ég var fáranlega glöð með að vera komin heim. en eitthvað klikkaði.
svo um jólinn, byrjaði ég að deita besta vin minn, besta vin fyrvó og allt varð klikkað!
Við hættum og lífið hélt áfram. nei djók það gerði það ekki
það stoppaði eiginlega, allt varð mjög skrítið. ég upplifði frábæra tíma í nornveiðum sem var æðislegt.. svo varð allt skrítið
ég útskrifaðist með frábærustu stelpum í heimi! en ekkert var eins og það var fyrir hálfu ári síðan sem var ömurlegt! en í dag er allt upp og niður.
nýkomin heim frá DK sem var FRÁBÆRT! en er allt annað er þarna niðri.. en ég vona að aallt verði betra í FVA
SEJA
Ehm nei takk held thad se nog fyrir mig og vini mina ad vita hvernig thad hefur verid :)
Well man ekki eftir fyrstu árunum, ekki skrítið haha..
Þegar ég var 6 var ég módel hjá kjólabúðinni Prinsessan sem er í mjóddinni og þegar ég var í 2 bekk byrjaði einelti og ég átti eina vinkonu sem var einu ári eldri en ég og með mér í skóla en þegar ég var í 4 bekk sögðu stelpurnar í bekknum hennar að velja á milli mín og þeirra og hún valdi þau og var alltaf að segja mér og fokka mér og eitthvað eftir það, svo eignaðist ég eina bestu vinkonu sem ég var alltaf með og svona 4 sem ég hitti af og til og það var en einelti í gangi hjá mér, mér leið hræðilega og fór oft grátandi heim úr skólanum, þegar ég var í 6 bekk fékk ég nóg, skólin gerði ekkert yfir eineltinu svo ég hætti að mæta í svona mánuð og beið eftir ví að barnaverndarnefnd myndi hafa afskipti af þessu, sem þau gerðu og ég gerði samning um að klára önnina og fara svo í nýjan skóla í 7 bekk, ég fór í kópavogsskóla og allt var fínt og krakkarnir í bekknum fínir en krakkarnir í 8-10 bekk voru ferlega leiðileg við mig svo ég hætti, allir í gamla skólanum mínum sem ég var fyrst í leið illa yfir öllu og sögðu fyrirgefðu og ég fór aftur í hann í 8 bekk og þau voru þá sameinuð með öðrum skóla en allt var mikið betra fyrst en svo koma fordómarnir og lygasögurnar svo ég hætti að mæta í marga mánuði og datt í þunglyndi og var með þunglyndislyf og leið mestalltaf illa svo ég fór í Tröð sem er svona skammtímaúræði eða fyrir ykkur sem vita hvað Brúarskóli er þá er þetta alveg eins og hann bara í kópavogi, ég fór í hann því ég hætti að mæta og misti mikið úr skóla en þetta var góður skóli og læri vel þarna, nýtti tíman minn þarna bara ekki nógu vel :/ en samt byrjaði ég að eignast vini utan skólans í 7 bekk þvi þá kynntist ég emblu og eftir það er ég breytt manneskja :)
Ég datt í sígarettur og áfengi en ég fattaði hvað áfengið gerði mér og ég ákvað að hætta að drekka áfengi og er núna búin að vera edrú í um 5 mánuði og það gengur vel en langar bara ekki að hætta að reykja, mér finnst það gott og þetta er ávanabindandi er búin að reykja í 2 ár og get ekki og líka bara vil ekki hætta, ég fór í slæman félagsskap og endaði með því að ég var komin með sakaskrá og búin að gera hluti sem 13 ára krakki ætti enganvegin að vera búin að gera..
Ég og mamma rifumst mikið og ég var alltaf hrædd við hana því afi minn barði mig og var hrædd um að mamma myndi fylgja í fótspor hans svo ég bað féló um fósturheimili sem tók marga mánuði og svo þegar ég og mamma vorum búin að vera sáttar í 2 vikur hringdi félo og sögðu bara "hey þú ert að fara í fóstur á morgun klukkan 9 um morgunin á Hvammstanga" og ég bara what og fór og ég sé eftir því að hafa ákveðið að fara í fóstur, þetta er gott fósturheimili og allt fínt hérna en sakna vina minna og mömmu :/ Er líka hrædd um að krökkunum hérna á Hvammstanga líki ekki við mig og munu ekki líka við mig og ég mun ekki eiga neina vini hérna, er alveg mjög mikið öðruvísi en fólkið hérna en að eru alveg fínar stelpur hérna held samt að ég viti um eina sem líkar ekki við mig svo er ég búin að era hérna í tæpan mánuð og strax komnar lygasögur... Annars er ég samt glöð að ég kom hingað því ef ég hefði ekki komið hefði ég ekki kynnst Lindu sem er frænka mín og fóstursystir :)
Núna er ég í fóstri og allt gengur vel bara :)
adamsmari's responses are protected.
Daufa ljósið frá tölvuskjánum er það eina sem lýsir upp dimma og óserstaka steypubúrið sem ég neyðist að eyða unglingsárunum mínum. Allar mannekjur sem ég hef verið nógu óheppin að hitta eru ómerkilegar og leiðinlegar. Ég eyði tímanum mínum núna að senda gífurlega mikið magn af hatri og fyrirlitningu í gegnum Internetið.
Let's make this long! en hérna ókey sko frá því að ég man eftir mér til svona 11 ára þá leyfði ég hverjum sem er að vaða yfir mig og heima hjá mér þá var ég lamin afþví ég var ekki nógu góð og pabbi minn var alki en er það ekki í dag og er yndislegasti maður sem ég veit um. En ég lét alltaf bara vaða yfir mig og gefa skít í mig, ég leyfði öllum sem vildu að koma illa fram við mig síðan ákvað ég að þetta gengi ekki lengur og stóð upp á móti fólkinu,já ég lamdi pabba minn til baka og já ég hljóp út kl.4 um nótt beint heim til ömmu grátandi og við töluðum heillengi saman og síðan lagst ég uppí til hennar og við sofnuðum já svona voru æskuárin mín í stuttu máli svo lenti ég í hryllilegu einelti bæði neteinelti og bara í skóla og utan skóla og þá lét ég aftur vaða yfir mig....Ég hafði 0 sjálfstraust,átti enga vini og fannst ég vera ekkert.síðan ákvað ég að hætta að hitta pabba minn og hætti að mæta í allt sem hét íþróttir og sund og þá gekk allt aðeins betur,ég glýmdi við offitu og of háan blóðþrýsting í langan tíma og þá hitti ég botninn aftur algjörlega í þetta skipti,ég byrjaði að drekka og gerði mikið af því,var þessi vandræða unglingur bara og hætti alveg að hitta ömmu mína.....Síðan missti ég hana og ég dó næstum með.....svo á þessu ári missti ég besta vin minn og verð aldrei söm eftir það.En síðan tók ég mig taki,pabbi tók sig taki og í dag finnst mér ég vera sterk og geta staðið sjálf í lappirnar og ég geri það því að ég hef hvort sem er alltaf þurft þess. Ég er ekki vinsæl og á ekki marga vini en ég á fáa mjög góða vini og elska þá! en ástæðan fyrir því að þetta var svona langt er sú að vinkonu minar fengu drull yfir mig spurningu og mér fannst bara fínt að allir vissu svona sirka söguna mína en í dag þá er ég komin útúr skápnum,er eins og ég er og gef skít í alla aðra og er alveg sama hvað öllum finnst um mig svo að þar hafiði það ég er ekki bara eitthvað að leika mér eða djóka með neitt svona er lífið bara og svona verður það góða nótt ;)
asdisbirnab1996's responses are protected.
Hahahaha þegar ég og Örn vorun svona 6-7 ára fengum við bestu hugmynd í heimi. Við ákváðum að stofna sæðisbanka. Hahaha og afþví að við vissum ekkert hvað sæði var eða hvernig ætti að framleiða það þá pissuðum við í flöskur, fórum með það til pabba hans og sögðum honum frá ákvörðun okkar og sýndum honum sæðið okkar. Hahahaha hann hló frekar mikið og sagði þetta vera góða hugmynd og að við ættum að halda áfram. En þegar við komum út var stóri bróðir hans búinn að hella öllu niður og sagð að þetta væri ógeðslegt :( Við skildum náttúrulega ekkert í því hahahahahah
Nátturuega bara eitt stórt rugl !
Bjó hjá mömmu þangað til í enda 9unda bekkjar og við vorum alltaf að flytja og það var bara allt í rugli og svo bara endalausir hlutir sem gerðust þegar ég átti heima hjá henni sem eruu kannski ekki beint viðeingandi fyrir formspring, svo strauk ég frá henni og flutti til pabba og þar gekk allt rosa vel og svo kemur kafli sem þarf heldur ekkert að tala um hérna á facebook svo er bara allt í fínasta í lífi mínu þessa dagana :)
Muna bara að brosaa :)
Loading...
