İnanlarla paylaşıma geçmek, aynı şeyi düşünen kişilerle iletişim kurmaya çalışıp biraz öğüt almaya çalışmak en iyisi olabilir aslında. Ben internetti, normal hayattı vs. idi derken ve dertlerimi bir bir anlatırken, sonunda durumumu anlayan insanlarla tanıştım. Hatta onlar sayesinde hayatın bana haksızlık etmediğini, tam tersine benim ona haksızlık ettiğimi görebildim.

Bu süreçte--ki zorlu bir süreç--insanin kendi sevdiği işlere, sadece kendisine yönelik mutlu edici uğraşlara odaklanması da güzel dayanma gücü veriyor. Sonuçta hayat dediğin deterministik bir yer değil, eninde sonunda haksızlığa uğradığın şeylere müdahele edebileceksin, ama o zamana da hazırlıklı olmak; zihni, moral seviyesini yüksek tutmak gerekli diye düşünüyorum.