Bütün Osmanlı tarihini anlatan roman bulursan gerçekten ben de bilmek isterim. Çeşitli dönemleri anlatan romanları bulmak takdir edersin ki mümkün ancak komple bir imparatorluk tarihini ele alan roman hiç bilmiyorum.

Her şey kısmet.

Hayatımda hiçbir şeyi ne takip edilmek ne de beğenilmek için yaptım. Sadece istediğim için yaptım. Sanırım sırrı bu: kendin olmak.

Birliktelik adı üstünde "bir" olmak, "bir"miş gibi yaşamaktır. Gücünü sadakat, hoşgörü ve saygıdan alır; bu üçünden biri dahi yok olursa "birlik" bir anda "yokluk" olur.

Aaa. Hakikaten bizim bir işimiz vardı ya hu.
Hazırlayayım ya hu.
Hafta sonu ya hu.
Soru ya hu!

İnsanları "o kitabı beğenir, bu kitabı beğenmezdi" diye ayırma taraftarı değilim. Kişisel beğeniler bunlar. Benim çok beğendiğim bir kitaptan başka biri nefret edebilir, bunun sorgulamasını yapmak kimseye düşmez bence.

Bir kitabın, insanın bütün hayatını değiştirebileceğini düşünmüyorum. Kitap(lar) okundukça insana, dolayısıyla hayatına değer katıp yön verdirebilir. Ama topyekün bir değişimden söz etmek yanlış olur. "Kinyas ve Kayra", kendimden en fazla şey bulduğum kitaptır. Dolayısıyla hayata bakış açıma katkısı epey fazla olmuştur.

Kim olduğunu "bilerek" yorum yapmak isterdim. Bunu bir cevap olarak kabul edebilirsin pekala.

"Klarinet" kelimesi de güzelmiş ama çok batılı duruyor. "Sol klarnet" daha bir Türk duruyor ki zaten Türk müziği için uygun bir saz. Çalmaktan keyif aldığım eserler: Buselik Peşrevi, Hicaz Peşrevi, Kürdilihicazkar Saz Semaisi, Hani O Bırakıp Giderken Seni, Duydum Ki Unutmuşsun, Elbet Bir Gün Buluşacağız, Fikrimin İnce Gülü, Ah Bu Şarkıların Gözü Kör Olsun, Bir Kızıl Gonca, Buruk Acı, Boş Çerçeve, Şol Cennetin Irmakları, Sevda, Rüya, Concierto De Aranjuez, At Kadehi Elinden, Kıskanırım Seni Ben, Ramize, Deryalar, Divane Aşık Gibi, I Love You, Hasretinle Yandı Gönlüm, Beyaz Giyme Toz Olur, Olmasa Mektubun, Gülpembe, Dağlar Dağlar, Ada Sahilleri, Kadifeden Kesesi, Kırmızı Gülün Ali Var, Ağır Roman, Ah Edip İnlerim Gurbet İlinde, Senede Bir Gün, Kimseye Etmem Şikayet.

İkisi ayrı kitaplar. "Yavuz" bir tarih kitabı, diğeri ise roman. Ben önce "Yavuz"u okumanı tavsiye ederim. Önce bilgiyi edinip sonra romanı okumak çok daha faydalı olur diye düşünürüm her zaman.

Değerli tarihçimiz Prof.Dr.Feridun Emecen'in (Fetih 1453 filmine danışmanlık yapması da pek güzel bir haber oldu) Yavuz adlı bir kitabı vardır. Kaynak niteliğindedir. Sonrasında Reha Bilge'nin 1514'ünü ve Yavuz Bahadıroğlu'nun Yavuz'unu okuyabilirsin.

Plansız yaşanmaz. Plan, proje, hedef yoksa bitiksindir. Geride bıraktığımız yıldan çok şükür memnun kaldığım için önümdeki hedeflerime depar atarcasına koşma arzusundayım.

Görsellik yalan, gerçeklik doğru.

Tarih kitapları okurken enstrümantal müzik dinlemeyi severim. Söz olsun istemem. Göksel Baktagir, Barbaros Erköse, Klasik Osmanlı Müzikleri, Ömer Faruk Tekbilek, Tanburi Cemil Bey'in Peşrev ve Saz Semaileri, Ney Taksimleri ve son dönemde Sercan Halili'nin albümünü dinlemeyi severim.

Fiziki mi sözel mi? Sözel kavgamı 1986'dan beri ediyorum. Önce "anne" demişim, sonra neler neler..

Bazı kırılganlıklar veya derinlemesine düşünceler, insana kıza zamanda çok şey katabiliyor gelecek adına.

Kitap okusan?

Bu dünyada ölüm bile bedelli olduktan sonra..

İki türlü arşivim var. Biri pc üzerinde diğeri elbette kütüphanem. Şiir, hikaye vb. çalışmalarımda defter/kalem kullanıyorum ve bundan asla vazgeçemem. Web yayıncılığı üzerine çalışmalarımı ise bilgisayarımda yapıyorum. Günlük tutmam, tutmayı pek sevmem zira geçmişine bakarak yaşamayı seven bir insan değilim. Ancak kayda değer bulduğum şeyleri hafızama almayı, yazılmayı hak eden şeyleri de mutlaka yazdığımı belirtmek isterim.

Öncelikle başlayacağın klarnetin seçimi çok önemli. Batı müziği çalmak ve batı müziği tonlarını üflemek istiyorsan si bemol klarnet almalısın. Ancak Türk sanat müziği gibi klasik eserler yorumlamak istiyorsan sol klarnet almalısın. Üstelik sol klarnetle de batı müziğini rahatlıkla çalabilirsin, ancak si bemol klarnetle ton farkı oldukça fazla olduğundan çalmak bir hayli güç. İTÜ Türk Musikisi Devlet Konservatuarı'nda 6 aylık eğitim neticesinde başlangıç seviyesini tamamladım. Klarneti aldığım ilk 20 günde hakimiyetimi sağlamlaştırdım. Müzik kulağımın oldukça iyi olması ve enstrümanıma çok fazla düşkün olmam bunda en büyük sebepler. Ona vakit ayırmak, onunla uğraşmak ve en önemlisi de kendimi geliştirmek büyük keyif olunca öğrenmek de kısa sürüyor. Sonrasında eğitime ara verip kendimi merkeze yakın bir konuma getirdim. Hafta sonları özellikle günde 6 saat çalıştığım, dudak patlattığım, sağ el başparmağımı şişirdiğim zamanlar oldu. Sonrasında 4 ay daha devam ettim eğitimime ve şimdi gayet iyi seviyedeyim. İhtiyacım olan tek şey bol bol pratik yapmak, ellerimi ve dudağımı sıcak tutmak, bir de ciğerlerimle kulaklarımın kıymetini bilmek. Ekstra olarak bol bol dinlemek. En önemli şey bu belki de. Sokakta çaldığım zamanlar oluyor, özgüven depolamak ve pratik yapmak için en keyifli yol. İstiklal Caddesi ve metrolar bu konuda en ideal yerler.